Zullen zij opnieuw leven?

BIJ de dood van een geliefd familielid of een intieme vriend voelen mensen zich hulpeloos. De beste medische kennis ter wereld is niet bij machte zelfs maar één persoon uit de dood te bevrijden. Veel mensen ontbreekt het aan woorden om de beroofde nabestaanden te troosten. De dood lijkt zo definitief, zo onherroepelijk. Maar is dat werkelijk zo?

Een boek dat er aanspraak op maakt door de Maker van de mens te zijn geïnspireerd, verschaft een antwoord op deze vraag. Er zijn overvloedige bewijzen die bevestigen dat het inderdaad door God geïnspireerd is. Een voormalige opperrechter van het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten verklaarde over zijn onderzoek van dit boek: „Het was een lange, serieuze en grondige studie; en door in deze religieuze aangelegenheid dezelfde beginselen inzake bewijsmateriaal te volgen als ik altijd in wereldlijke aangelegenheden volg, ben ik tot de slotsom gekomen . . . dat het van God afkomstig is.” En op grond van het beschikbare bewijsmateriaal zijn ook miljoenen andere personen tot dezelfde conclusie gekomen. Dat bewuste boek is de Heilige Schrift ofte wel de bijbel.

De bijbel onthult dat de mens werd geschapen uit de elementen van de grond. Wij lezen: „Jehovah God ging ertoe over de mens te vormen uit stof van de aardbodem en in zijn neusgaten de levensadem te blazen, en de mens werd een levende ziel” (Gen. 2:7). Die eerste man Adam had het vooruitzicht op eeuwig leven, eindeloos leven. Toen hij echter Gods wet ongehoorzaam werd, werd het volgende vonnis over hem uitgesproken: „In het zweet van uw aangezicht zult gij brood eten, totdat gij tot de aardbodem terugkeert, want daaruit werdt gij genomen. Want stof zijt gij en tot stof zult gij terugkeren” (Gen. 3:19). In de vele eeuwen die sinds Adams dood zijn verstreken, zijn miljarden van zijn nakomelingen op soortgelijke wijze tot stof teruggekeerd.

Is het niet redelijk dat de Almachtige God, die de eerste mens uit de elementen van de grond schiep, ook het vermogen moet bezitten de doden op te wekken? Hierbij zou het niet nodig zijn dezelfde moleculen te gebruiken als het lichaam van de persoon bij zijn overlijden bezat. Zelfs tijdens iemands leven worden de lichaamsmoleculen om de zeven jaar vervangen. Het zijn dus niet de moleculen op zich die bepalen wie wij zijn. Het is ons uiterlijk, onze stem, onze persoonlijkheid, onze geestelijke rijpheid, ervaring en herinnering die ons als persoon kenmerken. Het zijn dus niet dezelfde moleculen, maar dezelfde personen, of zielen, die tot leven moeten worden teruggebracht.

De Allerhoogste heeft beloofd dat dat nu precies hetgeen is wat er zal plaatsvinden. Wij lezen in de Schrift: „Er zullen er velen zijn van hen die in de stofbodem slapen, die zullen ontwaken” (Dan. 12:2). „Uw doden zullen leven. Een lijk van mij — zij zullen opstaan. Wordt wakker en heft een vreugdegeroep aan, gij die in het stof verblijft! Want uw dauw is als de dauw van maluwen, en de aarde zelf zal zelfs degenen die machteloos zijn in de dood, als bij een geboorte geworpen doen worden.” — Jes. 26:19

Wat een opwindend vooruitzicht om te overdenken! Net als de dauw de plantengroei nieuw leven geeft, zo zal de werking van Gods werkzame kracht, of geest, de doden uit hun slaap doen ontwaken. De aarde zal als een baarmoeder degenen die „machteloos zijn in de dood” opnieuw ter wereld brengen.

Een goed gefundeerd geloof in Gods opstandingsbelofte kan u aanmoedigen en in staat stellen in tijden van verlies en rouw werkelijke troost aan anderen te schenken.