Plato en de ziel

● Een vooraanstaande kerk is haar visie op een fundamentele „christelijke” leerstelling — de onsterfelijkheid van de ziel — aan het veranderen. De lutherse Kerk in Duitsland geeft in haar Evangelischer Erwachsenenkatechismus (Evangelische catechismus voor volwassenen) toe dat deze leerstelling haar oorsprong vindt bij de „Griekse filosoof Plato (427-347 v. Chr.) [die] nadrukkelijk betoogde dat er een verschil tussen lichaam en ziel bestond”.

In deze nieuwe lutherse catechismus staat: „Hedendaagse evangelisch-lutherse theologen bestrijden deze combinatie van Griekse en bijbelse opvattingen. . . . Zij verwerpen de scheiding van de mens in lichaam en ziel. Aangezien de mens in zijn geheel een zondaar is, sterft hij bij [zijn] overlijden derhalve volledig met lichaam en ziel (een totale dood). De opstanding van de doden staat daarom volkomen los van de mens; het is een volledig nieuwe schepping door God. Tussen dood en opstanding bevindt zich een kloof: de persoon blijft hooguit in Gods herinnering voortbestaan.” — Blz. 189, 532, 533.

Decennia lang zijn Jehovah’s Getuigen als ketters beschouwd omdat zij bovenstaande met betrekking tot de ziel leerden. Het heeft hun geen eeuwen gekost om datgene te gaan beseffen wat evangelisch-lutherse theologen nu pas toegeven. Hun studie van de bijbel zelf, in plaats van menselijke filosofie, bracht aan het licht dat „de ziel die zondigt, . . . zal sterven”, en dat de ’dooden’ tot aan het moment van de opstanding ’niets weten’.—Ezech. 18:4, 20; Pred. 9:5, 10, Nederlandse Luther-vertaling.

Maar als de leerstelling van de onsterfelijkheid van de ziel op de filosofie van Plato is gebaseerd, hoeveel méér van hetgeen nietsvermoedende kerkleden als „christelijk” krijgen voorgeschoteld, is dan eveneens in leugens geworteld?