Zij spreekt voorbijgangers aan

Door Ontwaakt!-correspondent in Canada

MISSCHIEN hebt u wel eens mensen op straat De Wachttoren en Ontwaakt! zien aanbieden en u afgevraagd waarom ze dat deden. Bent u ooit eens gestopt om dat te ontdekken?

Een journalist uit Trois-Rivières, in de Canadese provincie Quebec, deed dat toen hij zag hoe ijverig een tienermeisje, een van Jehovah’s Getuigen, in weer en wind met dat werk bezig was. Hij interviewde haar en schreef over haar een artikel in de Franse krant Le Nouvelliste onder de kop: „Zij spreekt alleen over het Koninkrijk van God.” Hier volgt zijn verslag:

„Leeftijd: zeventien jaar, een sereen gezicht, dat is Sandra. Overal in Trois-Rivières kan men haar tegenkomen, of het nu regent of de zon schijnt, of het nu warm is of koud. De ene dag misschien in het centrum, de volgende dag in Notre Dame bij St.-Maurice en Laviolette. Maar waar ze ook is, ze praat over Gods koninkrijk . . .

Ik zag haar verscheidene malen op dat kruispunt, [tijdschriften] in de hand, zich kalm begevend onder de mensen, en ten slotte besloot ik naar haar toe te gaan en een praatje met haar te maken. . . . Alles wat ze zegt, is gebaseerd op de bijbel. Welke vraag ik ook maar stelde, over wat voor onderwerp ook, ze opende het goede boek [de bijbel] en haalde voor het antwoord allerlei passages eruit aan.

Sandra werkt, maar slechts part-time. Ze heeft al haar ochtenden nodig om tot de mensen te prediken. ’s Middags doet ze secretaressewerk om in haar onderhoud te voorzien en ’s ochtends deelt ze het goede nieuws uit Gods Woord met anderen. . . .

Gaan de voorbijgangers naar haar toe? Helemaal niet. Het tegenovergestelde is het geval. Nadat ze iemands aandacht heeft getrokken, kan ze heel plezierig over van alles praten, maar als eerste en belangrijkste wijst ze op de enige oplossing van alle misère om ons heen: het Koninkrijk van God.

Overal verkeren de mensen in verwarring; ze weten niet tot wie of wat ze zich moeten wenden, zo zei Sandra, en ze voegde er iets aan toe wat ik reeds wist: ’De wereld is gevuld met geweld. Naties staan op tegen naties, en koninkrijken tegen koninkrijken . . . het einde is nabij!’

Op dat moment uitte ik zonder erbij na te denken de woorden: ’het einde der wereld.’ Gelukkig zei ze me toen dat ik ongelijk had. Al die tekenen, zo vertelde ze, worden in de bijbel genoemd en tonen aan dat het einde nabij is, niet het einde van de wereld echter, maar zeer beslist wel de verwijdering van alle goddeloosheid.

In bepaalde opzichten, aldus Sandra, zal het lijken op de gebeurtenissen die plaatsvonden in de tijd dat Noach de watervloed overleefde. ’Alleen degenen die God gehoorzaamden, werden destijds gered, en volgens de bijbel zal het voor degenen die nu leven, net zo zijn.’

’Dus het gaat niet om het einde van de wereld, maar om het einde van een samenstel van goddeloosheid, dat zal worden vervangen door goedheid’, aldus nog steeds Sandra.

En dat moment komt nabij, zo voegde ze er nog aan toe, want de tekenen die de bijbel geeft (de wreedheid van mensen, de oorlogen, etc.), zijn vooral sinds de Eerste Wereldoorlog bijzonder duidelijk . . . Daarop liet ze me opnieuw in de bijbel lezen, waarin duidelijk geschreven staat dat het geslacht dat al die tekenen zou zien, niet zou voorbijgaan voordat de goddeloosheid zou worden weggevaagd. In dit geval zou dat geslacht gerekend moeten worden vanaf de oorlog van 1914.

Nu terug naar onze tijd; Sandra en ik lieten de toekomst even schieten en spraken over hun bijzondere gewoonten. Tabak — ze raken het niet aan, omdat dat ingaat tegen de bijbelse raad: ’Gij zult uw lichaam rein houden.’

Alcohol? Dat mag, zegt ze zonder aarzelen, maar niet zoals sommigen die de perken te buiten gaan. Matigheid, met andere woorden. Zoals het ook moet. Verkering en seks? Wel, dat is makkelijk. Net als in het begin laat Sandra me de bijbel lezen en maakt me duidelijk dat seks tot het huwelijk beperkt dient te blijven. ’Je zult één vlees worden’, maakt mijn gesprekspartner duidelijk.

Bovendien wordt verkering, in welke periode seks verboden is, slechts aangegaan met een huwelijk op het oog. Met andere woorden: Verkering is niet voor ontspanning. En daarna, dat wil zeggen na het huwelijk, . . . kunnen de Getuigen kinderen hebben. Natuurlijk, de huwelijkspartners worden immers één vlees . . .

Onze tijd is om en ik moet mijn gaste nu verlaten.

Nog een laatste vraag:

— Met welke mensen kun je het beste praten?

Vooral met jonge mensen. Voor hen geldt meer nog dan voor anderen dat zij geen doel hebben. Ze zijn op zoek naar een eigen identiteit. Daarom zijn ze meer geneigd inlichtingen in zich op te nemen, om de waarheid te weten te komen.

Morgen misschien, zult u Sandra Bouchard weer ergens in Trois-Rivières aantreffen. Tenzij het natuurlijk stortregent of een sneeuwstorm door de straten woedt. Want in alle andere weersomstandigheden is ze er, elke morgen, even sereen en rustig als toen ik haar voor het eerst ontmoette en verlangend om met de voorbijgangers te spreken.”

De reactie van de mensen op dit artikel was erg goed. Op de Westinghouse-fabriek, waar Sandra’s vader werkt, werd het bijvoorbeeld door de collega’s op het mededelingenbord geprikt. Velen van hen kwamen naar hem toe om hun waardering kenbaar te maken. Sommige jonge mensen die met Jehovah’s Getuigen de bijbel aan het bestuderen waren en al door hun ouders onder druk waren gezet om ermee op te houden, mochten nadat hun ouders het artikel gelezen hadden, weer naar de Koninkrijkszaal gaan om van het voortreffelijke christelijke onderwijs daar te genieten.

Ook de houding van de mensen op straat is veranderd. Velen gaan nu naar Sandra toe, en zelfs iemand in een auto hield stil om een Wachttoren en Ontwaakt! van haar te nemen.

Een paar maanden ervoor, in de zomer, was Sandra een bijbelstudie begonnen met een zestigjarige vrouw. De man bleef echter nooit bij de studie zitten. Maar na het artikel gelezen te hebben, ging ook hij aan de bespreking meedoen.

Ook was er een jongeman die het artikel las en het niet kon geloven. Hij belde een Getuige op die hij kende en zei: ’Niemand kan in deze tijd nog zulke denkbeelden hebben! Heeft iemand haar die antwoorden voorgezegd of geloven jullie daar werkelijk in?’ De Getuige kon toen heel lang met deze jongeman praten en spoedig daarna kwam hij voor de eerste maal in de Koninkrijkszaal.

De activiteit die Jezus Christus volgens de bijbel ondernam, omvatte ook dat hij „van stad tot stad en van dorp tot dorp [trok], terwijl hij het goede nieuws van het koninkrijk Gods predikte en bekendmaakte” (Luk. 8:1). Zijn eerste volgelingen deden hetzelfde. Zo lezen we dat de apostel Paulus „elke dag op de marktplaats” met de mensen sprak (Hand. 17:17). Tot op deze dag is dit persoonlijke contact nog altijd de meest doeltreffende manier om met mensen te spreken, en vooral om „dit goede nieuws van het koninkrijk” bekend te maken. — Matth. 24:14.