Hoe beziet u uw medemensen?

„IK RAAKTE zo teleurgesteld in het leven en in mensen dat alcohol en drugs het enige waren waar ik nog naar taalde”, zo vertelde een jonge vrouw die was opgegroeid in Los Angeles. De wijze waarop zij anderen bezag, was een zware stempel op haar leven gaan drukken. Hoewel u persoonlijk misschien nooit zo ernstig in andere mensen bent teleurgesteld, zult u ongetwijfeld beseffen dat een erg negatieve houding ten aanzien van anderen u van vreugde kan beroven.

Om gelukkig te zijn, hebben wij het gevoel nodig dat anderen ons graag mogen, waarderen en liefhebben. Wij hebben behoefte aan vrienden die uit het diepst van hun hart om ons geven, omdat zij veel kunnen doen om ons leven te verrijken. Maar wanneer we bitter zijn teleurgesteld in kennissen die deloyaal en zelfzuchtig zijn gebleken, zullen we misschien bang zijn nog nieuwe vrienden te maken. Het is heel natuurlijk wanneer men niet opnieuw gekwetst wil worden. Toch verschaft dit geen werkelijke oplossing. Misschien dat men zich, om emotionele schade te voorkomen, gaat isoleren en erg vereenzaamd raakt. En het is niet denkbeeldig dat men daarna met alcohol en drugs zal willen proberen aan de harde realiteit van het leven te ontkomen.

Dit illustreert hoe belangrijk het is niet toe te laten dat slechte ervaringen ons ertoe brengen geen verdere pogingen in het werk te stellen om ware vrienden te vinden. Ook al zijn er veel zelfzuchtige en onvriendelijke mensen, dit wil nog niet zeggen dat iedereen zo is.

Natuurlijk kan de kans op onaangename ervaringen sterk worden vergroot wanneer iemand zijn vrienden tot een hele kleine kring beperkt — tot mensen wellicht van een bepaalde leeftijdsgroep, een bepaalde rang of stand, van één huidkleur of raciale afkomst. Vooroordeel zal hem misschien verhinderen ook anderen, buiten deze kring, de vriendschapshand toe te reiken. Hij zal vreemden wellicht met wantrouwen en achterdocht bezien en hen niet rekenen tot de mensen die zijn vriendschap verdienen. En wanneer hij dan binnen de kleine kring van, naar zijn mening, goede vrienden, nare ervaringen opdoet, kan hij die „buitenstaanders”, met even groot wantrouwen en even grote achterdocht gaan bezien.

Een gezonde kijk op onze medemensen is duidelijk veel beter. En de bijbel geeft daar bijzonder nuttige raad over.

Uit de Schrift leren we dat onze Schepper niet partijdig is. Wij lezen: ’God is niet partijdig, maar in elke natie is de mens die hem vreest en rechtvaardigheid werkt, aanvaardbaar voor hem.’ — Hand. 10:34, 35.

Het is dan ook logisch onder degenen die God vrezen, loyale en betrouwbare vrienden te verwachten, ongeacht uit welke stam, natie of rassengroep zij komen. En in die verwachting zal men ook niet worden teleurgesteld. Dat mensen andere gewoonten en een andere instelling hebben, dient ons niet af te schrikken. Soms kunnen contrasten in persoonlijkheid een aanvullende en evenwichtige relatie tot stand brengen, waarbij de beste eigenschappen van beiden de gelegenheid krijgen zich te ontplooien. Het denken zal wellicht worden gestimuleerd, er zullen zich op geestelijk gebied nieuwe horizonten openen, en men zal zich waarschijnlijk meer bewust worden van de noden van anderen.

Wanneer iemand zich bij de keus van zijn metgezellen laat leiden door Gods onpartijdige kijk op mensen, zal hij niet trachten vrienden te maken op basis van wat mensen bezitten. In plaats daarvan zal hij kijken naar wat zij als personen zijn — of ze vriendelijk, attent, begrijpend en sympathiek zijn. Bouwen zij anderen op met woord en daad? Dit soort van eigenschappen zijn een veel betere basis voor vriendschap dan wat iemand wellicht aan bezittingen of invloed te bieden heeft.

De christelijke discipel Jakobus wees er zelfs op dat het goddeloos is iemand op grond van zijn uiterlijke verschijning te beoordelen. Dit was een fout waarin bepaalde christenen waren vervallen en Jakobus schreef hun dan ook: „Indien er een man met gouden ringen aan zijn vingers en in prachtige kleding in uw openbare vergadering binnenkomt, maar er ook een arme in vuile kleding binnenkomt, doch gij degene die de prachtige kleding draagt, gunstig gezind zijt en zegt: ’Zet u hier neer op een voortreffelijke plaats’, en gij tot de arme zegt: ’Gij blijft staan’, of: ’Ga daar onder aan mijn voetbank zitten’, bestaat er dan geen klassenonderscheid onder u en zijt gij dan geen rechters geworden die verdorven beslissingen neemt?” — Jak. 2:2-4.

Aan bepaalde mensen de voorkeur geven uitsluitend op grond van hun positie, het onderwijs dat zij genoten hebben of hun financiële status, zou volkomen in strijd zijn met deze voortreffelijke raad. Zou zo’n verhouding trouwens ook werkelijk de tand des tijds kunnen doorstaan? Als zo iemand zijn positie nu eens zou verliezen of zijn rijkdom kwijt zou raken? Of als hij van zijn kant ook alleen maar geïnteresseerd zou zijn in de persoonlijke voordelen die er voor hem in een vriendschap met u gelegen zouden zijn? Een bijbelse spreuk verklaart heel openhartig: „Zelfs voor zijn naaste is iemand die over weinig middelen beschikt, een voorwerp van haat, maar vele zijn de vrienden van de rijke” (Spr. 14:20). Ja, vriendschappen gebaseerd op materiële overwegingen kunnen heel gauw uiteenvallen.

Een ander aspect dat niet over het hoofd mag worden gezien, is dat een harde, liefdeloze houding vaak gewoon is onder mensen die een grote rijkdom of veel invloed bezitten. Zij verdienen beslist geen speciale aandacht enkel om wat ze bezitten. Aan de andere kant zal men zulke personen, wanneer zij als mensen die God vrezen vriendelijk en liefdevol zijn, natuurlijk met evenveel attentheid dienen te bejegenen als iedere andere godvrezende man of vrouw.

Iemand die medemensen beschouwt vanuit het standpunt wat hij voor hen kan doen, zal veel minder gauw teleurstelling ervaren dan iemand die er op let wat hij van hen kan krijgen. Dit is gebaseerd op het beginsel: „Het is gelukkiger te geven dan te ontvangen.” — Hand. 20:35.

Iemand die zich derhalve actief om anderen bekommert, ongeacht wat die anderen nu wel of niet voor hem kunnen doen, raakt niet bitter gestemd. Bovendien schenkt het hem voldoening te weten dat zijn werkelijke beloning niet van mensen zal komen, maar van God. Jezus Christus gaf de verzekering: „Wanneer gij een feestmaal aanrecht, nodig dan armen, gebrekkigen, kreupelen en blinden uit; en gij zult gelukkig zijn, omdat zij niets hebben waarmee zij u kunnen terugbetalen. Want het zal u in de opstanding der rechtvaardigen worden terugbetaald.” — Luk. 14:13, 14.

Na verloop van tijd kwam ook de verbitterde vrouw uit Los Angeles, die we in het begin hebben genoemd, tot de erkenning dat het volgen van bijbelse beginselen iemands zienswijze op anderen ten goede kan veranderen. Nu is ze niet langer onnodig verontwaardigd op mensen, maar doet zij wat ze kan om hen te helpen in een goedgekeurde verhouding tot Jehovah God te komen. Deze vrouw verheugt zich erover dat zij ware vrienden gevonden heeft onder degenen die werkelijk in harmonie met Gods Woord leven.

Is dit ook uw ervaring geweest? Zo niet, waarom zou u dan niet nagaan wat er in de bijbel staat en uzelf ervan vergewissen dat uw leven nog rijker en voller van inhoud kan worden.