’De tijd is reeds verstreken’

IN HET jaar 1649 vond in Venetië, Italië, een debat plaats tussen twee joden over de betekenis van de „zeventig weken” (Dan. 9:24-27). De debatvoerders, van wie één het christendom had aanvaard, kozen als hun scheidsrechter Simon ben Isaäk Simhach Luzzatto, eerste rabbijn van de gemeenschap. Aanwezig op het debat was een leerling van Luzzatto, de geleerde Samuël ben David Nachmias, te zamen met zijn broer Jozef. Nachmias schrijft over de gebeurtenis:

„De twee tegenstanders debatteerden eerst moedig onder elkaar. Maar naarmate het duidelijk werd dat de uitslag ten gunste van de christen zou gaan uitvallen, strekte Luzzatto die als rechter in het dispuut op de voornaamste plaats zat, beide handen op de tafel uit en zei:

’De tekst die nu in het geding is heeft, zoals jullie weten, de beste rabbijnen verbijsterd en zo in verwarring gebracht dat zij niet langer weten of ze in hemel of op aarde zijn.’ En na nog enkele woorden van dezelfde strekking te hebben gesproken, voegde hij er, met zijn vinger op de lippen, aan toe: ’Laten we alsjeblieft zwijgen en de boeken sluiten, want zouden we nog langer over deze profetie van Daniël speculeren, dan zal het misschien nog nodig blijken dat we allemaal christenen worden. Er kan niet worden ontkend dat daarin duidelijk staat aangetoond dat de Messías is gekomen, waarvoor de tijd al is verstreken. Of het Jezus de Nazaréner is, ik zou niet haastig uiting willen geven aan mijn gevoelens.’”

„Op die manier”, aldus Nachmias, „kwam er een eind aan de vergadering en daarmee ook aan de genegenheid die mijn broer en ik voor de joodse sekte koesterden, want wij beiden kwamen tot de beslissing het christelijke geloof te omarmen.” — „Via Della Fede” [De weg van het geloof], door Giulio Morosini (de naam die Nachmias aannam na Jezus’ messianiteit te hebben aanvaard). Gedrukt in Rome, in 1683.