„Wat heb ik nu weer gezegd?”

DE MEESTEN van ons beschouwen de taal die zij spreken als iets vanzelfsprekends. Hebben we iets nodig, dan vragen we erom; moeten we iets uitleggen of beschrijven, dan zijn de woorden meestal niet moeilijk te vinden.

Zendelingen echter die in een vreemd land worstelen met het onder de knie krijgen van de eerste beginselen van een nieuwe taal, verkeren in geheel andere omstandigheden; zelfs de eenvoudigste zin blijkt dan vol voetangels en klemmen te kunnen zitten.’

Gelukkig zijn de mensen in Latijns-Amerika ten aanzien van een nieuwkomer in het algemeen heel beleefd, terwijl men zelfs, wanneer hij een fout maakt, probeert niet te lachen. Toch kunnen ook zij vaak een glimlach niet onderdrukken wanneer zij erachter proberen te komen wat er nu precies is bedoeld. Op zulke momenten vraag je je als nieuweling altijd weer af: „Wat heb ik nu weer gezegd?”

Ook ik heb op dit terrein mijn portie leerzame ervaringen moeten opdoen. Mijn vrouw en ik waren al verscheidene weken in Peru voor dat onze bezittingen per boot aankwamen. Toen wij naar de pier gingen om ze in ontvangst te nemen, spraken we met verschillende douaneambtenaren. Wij wilden natuurlijk een goede indruk maken, terwijl ik verlangend was om te tonen hoe goed ik reeds met de taal overweg kon. In de loop van het gesprek vroeg een van de beambten, een buitengewoon beleefde en vriendelijke man, ’hoeveel jaar ik had’ (Cuántos años tiene?). Aangezien dit de Spaanse manier is om te vragen „Hoe oud bent u?”, zag ik hierin een mooie gelegenheid om hem te laten merken hoe goed ik al met deze vreemde zinsconstructie op de hoogte was. Toen echter ook in zijn ogen die zo langzamerhand voor mij overbekende twinkeling verscheen, begreep ik er weer op de een of andere wijze naast te hebben gezeten. Wat hij in werkelijkheid had gevraagd, was: hoeveel kinderen ik had (Cuántos niños tiene?), en ja hoor, ik had hem verteld dat ik er achtentwintig en mijn vrouw negenentwintig had.

Na een uitje naar het strand, legde ik een vriend uit dat ik niet aan het fútbol (voetbal) had meegedaan, omdat ik sandalen aan had gehad. Tenminste ik dacht dat ik dat zei toen ik hem vertelde sandías gedragen te hebben. Er verscheen echter een nadenkende uitdrukking op zijn gelaat, tot zijn ogen plotseling begonnen te stralen en hij uitriep: „O, sandalias bedoel je.” Er niet tevreden mee dat de zaak nu was opgelost, vroeg ik wat sandías waren. Hij scheen het mij niet graag te vertellen, maar ten slotte kwam het er dan toch uit dat het een soort van vrucht was.

„Oh”, vroeg ik, „wat voor soort van vrucht?”

„Wel, groen en min of meer rond, en . . .”

Na nog wat meer bijzonderheden te hebben vernomen, begreep ik welke vrucht hij bedoelde. Kunt u zich voorstellen voetbal te spelen met watermeloenen aan?

Na echter weer zo’n spectaculaire blunder te hebben begaan en mijn wonden te hebben gelekt, put ik vaak troost uit de verhalen van de andere zendelingen over hun onfortuinlijke manipulaties met woorden.

Zo zijn er diverse valkuilen waar bijna iedereen vroeg of laat invalt. Vrijwel alle nieuwe zendelingen hebben bijvoorbeeld lang te kampen met het Spaanse woord voor „zonde”. Met als gevolg dat velen in gebed hebben gevraagd hen te helpen hun vis (pescados) te overwinnen, in plaats van hun zonden (pecados).

En och, de arme jonge zendelinge die in de war werd gebracht door de woorden „casado” en „cansado”, wat respectievelijk „getrouwd” en „vermoeid” betekent. Zodat het kon gebeuren dat een Peruviaanse Getuige, die heel onschuldig aan haar vroeg of zij getrouwd was, doordat zij dacht dat hij vroeg „ben je vermoeid?”, het eveneens onschuldige antwoord te horen kreeg: „Alleen ’s avonds.”

Zuidamerikaanse mensen hebben gewoonlijk erg veel belangstelling voor anderen en zijn snel bereid tot helpen. Desondanks stond een meisje op een keer toch wel erg verbaasd over hun bezorgdheid. Zij zat op een tamelijk gammele stoel en deze zakte plotseling in. Op de grond gezeten, riep ze huilend: „Ik schaam me zo!” (Me siento tan abochornada!) — althans dat bedoelde ze. Onmiddellijk werd iedereen extra attent en zorgzaam. Pas veel later ontdekte zij wat ze werkelijk had gezegd: „Ik ben zwanger!” (Estoy embarazada!)

Maar al deze onhandigheden en blunders ten spijt, heeft Jehovah de inspanningen van de zendelingen in Peru gezegend. Dank zij hun bereidwillige instelling zijn anderen geholpen Gods liefdevolle voornemen voor de mensheid te leren kennen. Eén zendelinge vertelde onlangs dat zij in het begin zoveel problemen had met haar Spaans, dat ze op haar eerste bijbelstudie de huisbewoonster niet alleen de vragen liet beantwoorden, maar ook alle vragen en paragrafen liet lezen. Niettemin is deze vrouw thans een opgedragen, gedoopte verkondigster van Gods koninkrijk.

Ja, en dan mogen er wel eens momenten zijn waarop men koortsachtig aan het zoeken is naar een woord, om het volgende moment te wensen dat men het nooit gevonden had — we hebben ontdekt dat er met een gezond gevoel voor humor heel wat te lachen valt over eigen amusante fouten. En stellig zijn we in het bezit van een grote collectie hartverwarmende ervaringen. — Ingezonden.