Haar hartewens vervuld

WANNEER ik overdenk wat onze lieve tante Ida heeft ondervonden, wordt het mij nog warm om het hart en kan ik er niets aan doen dat mijn ogen van vreugdetranen gaan glinsteren. Wat haar als gevolg van haar getrouwe volharding in het dienen van God en het goeddoen aan haar naasten overkwam, is iets dat ik nooit zal vergeten. Als ik mij wat neerslachtig voel, is dit steeds een bron van aanmoediging voor mij.

Om bij het begin te beginnen: tante Ida geraakte op leeftijd en was in veel opzichten gehandicapt. Ten eerste was zij bijzonder hardhorend. In de tweede plaats was zij voor vervoer geheel van anderen afhankelijk. Ook haar natuurlijke bekwaamheden waren enigszins beperkt. Naarmate de jaren verstreken, struikelde en viel zij nogal eens bij het trappenlopen in de huizen die zij met Gods boodschap der waarheid hier in Missouri bezocht. Ja, onze tante Ida was een van Jehovah’s getuigen en zij gaf het nooit op te trachten Jehovah God naar haar beste vermogen getrouw te dienen.

Niettemin waren er tijden waarop zij dacht dat haar bediening een mislukking was, en wel omdat er niemand was op wie zij kon wijzen als een aanbevelingsbrief, ja, iemand van wie zij kon zeggen dat zij hem naar de waarheid van God had geleid. Maar zij bleef haar christelijke werk getrouw voortzetten. Altijd bereidwillig, altijd glimlachend, dat was tante Ida.

In 1967 zag tante Ida eindelijk haar hartewens vervuld. De vreugde die zij dat jaar beleefde, was het resultaat van haar krachtsinspanningen om onder alle omstandigheden een juist soort van bedienaar van God te zijn. Al enige tijd had zij verderop in de straat waar zij woonde een vrouw bezocht. Zij had bij deze dame bijbelverklarende lectuur achtergelaten en haar zelfs geholpen iets over de liefderijke beloften van God te vernemen. Welnu, deze vrouw stierf en tante Ida bracht liefdevol een bezoek bij de zoon van deze dame, die daar ook woonde, en deed haar best hem te troosten. Ook nam zij voor dat gezin wat voedsel mee om in deze droevige periode te gebruiken.

Terwijl tante Ida deze zoon bezocht, nodigde zij hem uit naar de vergaderingen van Jehovah’s getuigen in de Koninkrijkszaal te komen. Twee weken later kwam hij en hij had zijn zoontje bij zich. Hij kwam elke zondag, en tante Ida straalde gewoon van geluk. Eindelijk kon zij iemand helpen de waarheid te vinden die tot eeuwig leven leidt. Anderen zullen dit wellicht niets bijzonders vinden, maar de overigen van ons in de gemeente weten dat zij iets presteerde wat anderen van ons nog niet in jaren hadden klaargespeeld. Zij ontving het zegenrijke voorrecht de eerste neger uit onze woonplaats naar de waarheid van Jehovah God te mogen leiden.

Tante Ida is nu niet meer in ons midden; twee jaar geleden (1969) stierf zij, maar zij heeft lang genoeg geleefd om deze man zijn opdracht aan Jehovah God door middel van de waterdoop te zien symboliseren. Ook smaakte zij de vreugde hem in het huwelijk te zien treden met een vrouw die hij had geholpen deze kostbare waarheid te leren kennen. En ja, tot haar allergrootste vreugde beleefde zij nog hoe deze mensen hun huis openstelden zodat het door mensen uit die omgeving als vergaderplaats voor bijbelstudie kon worden gebruikt. Tante Ida verheugde zich in het voorrecht deze studie te bezoeken.

Nu kunt u dus begrijpen waarom ik zo aangemoedigd en ontroerd ben door hetgeen deze nederige vrouw die Jehovah diende, onze lieve tante Ida, heeft ondervonden. — Ingezonden.