Hartchirurgie zonder bloedtransfusie

OP 22 NOVEMBER 1963 treurde de uit het veld geslagen wereld om de dood van de Amerikaanse president. Wij hadden er geen flauw idee van dat eer die dag voorbij was ons eigen gezin verlamd van schrik zou zijn.

Midden in de nacht kwam Peter, onze jongste, die zeven jaar oud was, gillend onze slaapkamer binnen. „Mam, de vloer golft. Hij gaat omhoog en komt op mij af.”

Zijn ademhaling scheen met korte stoten te gaan. Ik pakte hem op en droeg hem naar de keuken. Ik was ervan overtuigd dat hij ijlde, dus sponste ik hem als een bezetene met koud water af, gaf hem een kinderaspirientje en probeerde hem te sussen.

Om 7 uur ’s morgens belde ik onze huisarts op. Toen hij kwam, onderzocht hij Peter en zijn gezicht werd ernstig. Hij vroeg kortaf: „Hoe lang is zijn hart al zo?”

„Hoe?” vroeg ik.

Hij legde uit dat Peter een heel slecht hartgeruis had. Hij was er zeker van dat het een defecte klep was. Na veel vragen stelde de dokter vast dat Peter met de afwijking was geboren, dat ze aangeboren was. Wij waren verbaasd, want Peter was ogenschijnlijk zo’n gezonde baby geweest.

Wij vroegen: „Kan dit geopereerd worden?”

„Ik denk het wel”, antwoordde de dokter, maar hij voegde eraan toe: „Het zal met uw geloof niet mogelijk zijn.”

Wij knikten, niet in staat om wat te zeggen. Wij zijn Jehovah’s getuigen en wij nemen geen bloedtransfusie omdat wij geloven dat het nemen van bloed in strijd is met Gods wet die duidelijk zegt dat wij ons moeten „onthouden . . . van bloed”. — Hand. 15:20-29.

„Brengt u hem vrijdag naar mijn spreekkamer voor een cardiogram. Ik wil mij overtuigen”, zei de dokter toen hij wegging.

Dit bezoek bevestigde alleen maar het vermoeden van onze dokter dat Peter een vernauwing had waardoor er niet voldoende bloed naar de longen kon stromen; pulmonalisstenose wordt het genoemd. Hij maakte echter een afspraak met een specialist om nog een andere mening te horen en voor röntgenfoto’s.

De specialist was in slechts enkele minuten met zijn onderzoek gereed. Hij zei Peter zich aan te kleden en riep mij in een andere kamer.

„Zonder operatie sterft deze jongen”, zei hij.

Toen ik de gelegenheid had, opperde ik: „Misschien kan deze operatie zonder bloed gedaan worden. Er zijn vervangingsmiddelen.”

„Neen”, verklaarde hij nadrukkelijk. „Dat is absoluut onmogelijk. Ik weet waarover ik spreek.”

„Dokter”, smeekte ik, „ik besef dat u oprecht denkt dat u gelijk hebt, maar laat alstublieft röntgenfoto’s van Peter maken.”

„Dat zal ik doen, maar het is tijdverspilling.” Hij nam Peter bij de hand en liep de gang af naar de röntgenafdeling.

Binnen enkele dagen gaf onze huisarts ons de uitslag van de röntgenfoto’s. Ze bevestigden zijn eigen diagnose. Nu moesten wij gaan uitvinden wat er gedaan kon worden. Wij zochten in de bibliotheek naar inlichtingen over hartziekten en moderne operatiemethoden maar konden niets vinden.

Toen vonden wij op zekere dag het antwoord! Het stond in het tijdschrift Ontwaakt! van 22 november 1963 in een heel kort artikel, getiteld: „Hartoperaties zonder bloedtransfusie.” Er werd in uitgelegd hoe een nieuw type hart-long-machine met dextran en water in plaats van bloed op gang werd gebracht. Er werd ook melding gemaakt van 200 open-hartoperaties die door artsen van de Minnesota-universiteit waren verricht zonder bloedtransfusie.

Wat waren wij opgewonden! Ik wist niet hoe vlug ik bij de dokter moest komen. Snel vertelde ik hem over het artikel dat wij hadden gevonden en liet het hem lezen. Na het gelezen te hebben, zei hij: „Ja, dat zijn betrouwbare inlichtingen. Ik ken de Minnesota-universiteit zelf heel goed. Als men dit daar doet, is het beslist mogelijk. Nu een arts te vinden die het hier in Canada wil doen.” Hij zei dat hij zijn best zou doen iemand te vinden.

Een paar dagen later hoorden wij van een vriendin die een beroerte had gehad ten gevolge waarvan haar hartkleppen waren beschadigd. Een beroemde chirurg uit Toronto in Canada had haar zonder bloedtransfusie geopereerd. Wij belden onze dokter op en vertelden hem dit. Hij was heel blij en zei dat hij onmiddellijk een afspraak zou maken.

De dag van Peters afspraak was aangebroken en wij zaten in de wachtkamer van de arts op de uitslag te wachten. Hij bevestigde de diagnose van onze eigen arts, dat Peter een ernstige pulmonalisstenose had, ten gevolge waarvan het hart ernstig was vergroot.

De dokter excuseerde zich om een bekende kinderarts in het Sick Children’s Hospital op te bellen. Toen de deur weer openging, straalde zijn gezicht. Hij zei: „Dr. T——— zal u helpen. Ik heb uw situatie uitgelegd en u moet dadelijk naar het ziekenhuis gaan en in de hal wachten. Hij zal u ontvangen.”

Dit deden wij. Toen de dokter kwam, was hij heel vriendelijk. Hij zei dat hij ons probleem begreep en dat deze nieuwe operatiemethoden inderdaad heel doeltreffend waren. Hij gaf ons de verzekering dat hij, als het nodig was, een „bloedvervangingsmiddel” zou gebruiken. Wij spraken af dat hij regelingen voor de operatie zou treffen. Wat waren wij dankbaar!

Binnen enkele dagen kregen wij bericht dat Peter op 15 april in het Sick Children’s Hospital zou worden opgenomen. In de eerste week dat hij daar lag, werden er proeven genomen en werd hij grondig onderzocht. Vóór de operatie, die op 22 april was vastgesteld, legde Dr. T——— Peter tactvol uit wat hij precies met hem ging doen. Hij zei hem zich niet ongerust te maken als hij wakker werd en al die slangen zag — wat hij toegediend kreeg, was geen bloed.

Op de ochtend van de operatie mocht Peter niets eten of drinken. Toen, omstreeks twee uur, ging de telefoon. Het was de zaalzuster die mij vertelde dat hij naar beneden gebracht moest worden. Toen hij werd weggereden, wisselden wij een brede glimlach — hij was vol vertrouwen dat hij beter zou worden.

Om half acht ’s avonds werd ik in de spreekkamer van Dr. T——— geroepen. „Uw jongen maakt het uitstekend.” De andere woorden waren alleen maar een waas, maar later werd het mij als volgt uitgelegd: De klep was zo verschrompeld dat het noodzakelijk was geweest er een gedeelte van weg te snijden en van wat er over bleef een nieuwe te maken. Alleen de tijd zou leren hoe succesvol de operatie was geweest.

Peters herstel was opmerkelijk. Twee weken later kon hij naar huis gaan. Nog twee weken later zat hij weer op school. Zes maanden later bracht het eerste onderzoek aan het licht dat zijn hart tot de normale grootte slonk en de klep goed werkte. Een jaar later kregen wij geweldig nieuws! Het hart had de normale grootte. Nu leidt Peter een normaal, actief leven.

Wij zijn onze huisarts en de andere gewetensvolle artsen die ons geloof in de heiligheid van bloed respecteerden en met ons samenwerkten om de operatie mogelijk te maken, uiterst dankbaar. — Ingezonden.