Zonsverduistering — een toevallige samenloop?

MENSEN die van eerbied blijk geven, hebben zich vaak verwonderd over de intelligentie waarmee het zonnestelsel is ontworpen. De Schepper heeft de aarde precies op de goede afstand van de zon geplaatst om het juiste licht en de juiste warmte te ontvangen waardoor het leven mogelijk wordt. Ook de afstand van de maan is precies geschikt om de aarde haar diensten te bewijzen — niet te ver om ’s nachts voldoende licht te geven en niet zo dichtbij dat het water bij vloed catastrofale hoogten zou bereiken.

Wist u echter dat deze afstandsregeling waardoor ideale levensomstandigheden op aarde mogelijk zijn, ook de beslissende factor is waardoor de schoonheid van een totale zonsverduistering mogelijk wordt?

In diameter is de zon in werkelijkheid 400 maal zo groot als de maan, doch hij staat ook 400 maal zo ver van de aarde af als de maan. Als de maan merkbaar dichterbij zou staan, zou ze de chromosfeer en een groot deel van de corona verduisteren. Als ze maar een ietsje verder weg stond, zou ze te klein zijn om de zon te bedekken en zouden wij nooit een totale zonsverduistering kunnen zien.

Is het louter een toevallige samenloop dat de Schepper, die de aarde haar prachtig doorzichtige dampkring gaf zodat haar met verstand begaafde bewoners het universum konden zien en bestuderen; die ook voor een oneindige verscheidenheid van wolkenformaties heeft gezorgd die met het zonlicht spelen en zonsondergangen van een verrukkelijke schoonheid veroorzaken; die de lucht zo prachtig beschildert met de wonderbaarlijke regenboog — ook de maan in een zodanige baan heeft gebracht dat de mens daardoor een zeldzame glimp van de heerlijkheid van de zonsverduistering te zien zou krijgen?

Bedenk ook dat dit schouwspel uniek is doordat het alleen aan de aarde is geschonken. Het komt niet voor op andere planeten, die niet bewoonbaar zijn. De twee manen van Mars zijn zo klein dat ze de zon vanaf Mars gezien niet zouden bedekken. Jupiter heeft grotere manen doch ze staan zo dichtbij dat ze voor iemand op die planeet veel groter zouden lijken dan de zon. Doch zelfs op aarde is het schouwspel van de totale verduistering verre van gewoon.

Toen er in maart van dit jaar een totale zonsverduistering plaatsvond, hebben zelfs velen van de toeschouwers wellicht niet geheel beseft wat een werkelijk zeldzame ervaring dit is.

Als wij een almanak raadplegen, zien wij dat er in werkelijkheid in de meeste jaren ergens op aarde een totale zonsverduistering plaatsvindt. Er zijn er in deze eeuw negenenveertig geweest. Dit „ergens” is echter hoogstwaarschijnlijk op zee, omdat 71 percent van het aardoppervlak immers zee is. Bovendien bestaat de helft van wat land is uit onbewoonde woestijnen, oerwouden, toendra’s of ijsvlakten. Er zijn maar weinig verduisteringen in bewoonde streken zichtbaar. Als u blijft waar u bent, kunt u verwachten slechts eens in de 360 jaar een totale zonsverduistering te zien — en dan is het best mogelijk dat het bewolkt is. Negen van de tien mensen sterven zonder ooit deze ervaring te hebben opgedaan. Indien u daarentegen op de juiste tijd een paar honderd kilometer kunt reizen, zult u waarschijnlijk de gelegenheid hebben op zijn minst eenmaal in uw leven een totale zonsverduistering te zien.

Waarom zou zulk een luisterrijk schouwspel eigenlijk telkens maar voor zo weinig mensen te zien zijn? Omdat de schaduw van de maan maar een heel klein gedeelte van de aarde bedekt. Ze zou groter zijn als de maan groter was of dichterbij stond, doch dat zou, zoals wij hebben gezien, het schouwspel bederven. De schaduw van de maan moet dus een middellijn hebben van slechts 160 kilometer of daaromtrent, en aangezien ze zich met een snelheid van meer dan 1600 kilometer per uur verplaatst, kan ze een bepaalde plek slechts enkele minuten bedekken. Als wij dit beseffen, staan wij verbaasd over de wijsheid van de Schepper, die zo duidelijk in dit wonder te zien is.

Ja, wij moesten ons eigenlijk ontevreden voelen, niet over de zeldzaamheid van de verduistering, doch over de kortstondigheid van het leven. Weliswaar heeft degene die de totale zonsverduistering heeft ontworpen, gemaakt dat dit schouwspel slechts drie maal in de duizend jaar te zien zou zijn, doch daar staat tegenover dat Hij, zoals de bijbel aantoont, de toeschouwer heeft gemaakt opdat deze eeuwig zou leven.