Waarom beroemdheden benijden?

DROOMT u ervan een beroemde zanger of zangeres, acteur of actrice te worden, en ziet u de mensen al om u heendringen om een handtekening? Dit is vooral bij jonge mensen een veelgekoesterde wens. Maar maakt een dergelijke roem het leven inderdaad rijker en prettiger?

Bedenk eens wat iemand die beroemd is, aan zijn roem opoffert. Hij heeft niet net als u de vrijheid zich onopvallend in openbare gelegenheden te begeven. Hij kan in gezelschap nooit vrijuit spreken, want zijn woorden zullen waarschijnlijk aangehaald of verdraaid worden. Doordat hij beroemd is, is het voor zijn kinderen moeilijk normaal met andere kinderen om te gaan. Ook bestaat voortdurend het gevaar dat ze gekidnapt worden door mensen die het op een losgeld voorzien hebben.

Het is niet gemakkelijk zijn privé-leven geheim te houden. Onlangs heeft de vroegere privé-secretaresse van Jacqueline Onassis een boek geschreven waarin het publiek dingen onthuld worden uit het privé-leven van mevrouw Onassis toen zij nog mevrouw Kennedy was. Mevrouw Onassis zou er ongetwijfeld de voorkeur aan hebben gegeven dat haar privé-zaken niet in de openbaarheid gebracht zouden zijn, maar daar beroemdheden zich verplicht achten personeel in dienst te nemen, is het voor hen niet gemakkelijk datgene wat binnenshuis gebeurt geheim te houden. Het verlies van hun privacy is een hoge prijs die zij voor roem moeten betalen. Zou u werkelijk als in een visglas willen leven, waarbij de mensen elke beweging die u maakt gadeslaan en bekritiseren?

Bovendien kunnen beroemde mensen er nooit zeker van zijn dat degenen die zèggen hun vrienden te zijn, dit ook werkelijk zijn. Wellicht hebben dergelijke personen er in werkelijkheid meer belangstelling voor dat het publiek hen ziet in gezelschap van iemand die beroemd is. Ook kunnen zij er geen staat op maken wanneer een andere beroemdheid hun vriendschap betuigt, omdat die persoon zijn eigen positie in de ogen van het publiek op de eerste plaats stelt. Hij kan krankzinnig jaloers worden als een zogenaamde vriend meer door het publiek wordt toegejuicht dan hij. Een ware vriend is echter „aanhankelijker . . . dan een broeder”. — Spr. 18:24.

Op het gebied van de moraal behoeven beroemde personen beslist niet benijd te worden. De immoraliteit viert hoogtij onder hen, met huiselijke twisten, echtscheidingen en ziekten als gevolg. Een immorele levenswijze is geen gelukkige levenswijze. Met betrekking hiertoe merkte M. Zolotow, een intieme metgezel van veel beroemde personen, op: „Al ongeveer vijftien jaar achtereen ben ik de vertrouweling van Broadway- en Hollywoodacteurs en -actrices, die volop in de gelegenheid zijn een ongebonden seksueel leven te leiden. En sommigen van hen geven zich hier ook onbeteugeld aan over . . . Maar als zij je gaan vertrouwen en hun hart uitstorten, bekennen zij hoe frustrerend en onbevredigend het allemaal is.”

Gewoonlijk wordt een beroemdheid na zijn dood snel vergeten. Zijn naam mag wellicht in geschiedenisboeken bewaard blijven maar is niet langer op iedere lippen. Dit is vooral het geval als er nieuwe generaties geboren worden en de oudere generatie, die hem gekend heeft, sterft. Hoeveel grote atleten kent u bijvoorbeeld die in het oude Griekenland faam verwierven? Hoevelen van hen worden er vandaag de dag toegejuicht?

Hebt u weleens van Philónides gehoord? Hij verwierf roem door in één dag 170 kilometer te lopen, maar het publiek juicht hem thans niet meer toe. En wat denkt u van Alcibíades? Hij was beroemd, omdat hij de enige was die op de Olympische Spelen zeven wagens inzette, waarmee hij de eerste, de tweede en de derde prijs wegsleepte. Steden vierden met elkaar zijn overwinning; toch is hij bij het grote publiek van thans onbekend.

De roem van dergelijke personen was betrekkelijk kortstondig. Het was geen eeuwige roem, zoals sommigen wellicht gedacht zullen hebben. Hetzelfde geldt voor tegenwoordig. Onlangs zei een bekend lid van een zangtrio: „We hebben het bereikt, hebben voor altijd bekendheid verworven.” Is dit niet slechts een illusie, een geloven wat men graag wil geloven? De enige manier waarop iemand ’voor altijd bekendheid kan verwerven’ is, dat hij de gave van het eeuwige leven, door onze Schepper beloofd aan degenen die zijn wil doen, tracht te verwerven. — Rom. 6:23.

Een hedendaagse atleet, een bokser, die in het gebied van de Grote Oceaan grote bekendheid verwierf, begon te beseffen dat er iets waardevollers bestaat om naar te streven dan roem. Hij wist wat het betekende, beroemd te zijn. Mensen probeerden hem aan te raken als hij langskwam, hij bezat trofeeën, genoot publiciteit en eer.

Toen hij besefte dat zijn vechtsport de Schepper niet behaagde, stopte hij er onmiddellijk mee. Men vroeg hem wat de mensen er wel van zouden zeggen, vooral omdat er voor de dag daaropvolgend een grote wedstrijd op het programma stond en hij uitgekozen was om zijn eiland te vertegenwoordigen bij speciale wedstrijden op Nieuw-Caledonië. Hij gaf hierop een kort en bondig antwoord. Hij zei dat de lof van mensen niets meer voor hem betekende. Hij wilde Gòds goedkeuring verwerven. — 2 Tim. 2:24.

Zou het, in plaats van beroemde personen die voorbijgaande eer genieten te benijden, niet veel lonender zijn en meer voldoening schenken, als u probeerde bij God een goede naam te verkrijgen door middel van goede werken in overeenstemming met zijn Woord?

De bokser die de roem opgaf om te trachten een goede naam bij God te verkrijgen, koos de betere levenswijze. Nu smaakt hij de voldoening anderen te helpen, het genoegen omringd te zijn met echte vrienden, en het geluk een eeuwige toekomst in menselijke volmaaktheid in Gods nieuwe ordening te verwachten. Is dat niet veel verkieslijker dan de vergankelijke glorie van een beroemdheid?