Ծանոթագրություն

a Ելնելով նացիստական համակենտրոնացման ճամբարներում անցկացրած տարիների իր անձնական փորձից՝ հոգեբույժ Վիկտոր Ֆրանկլը հանգեց այն եզրակացության, որ «կյանքի իմաստը գտնելու ձգտումը մարդու կյանքում առաջնակարգ ուժ է», և ոչ թե կենդանիներին բնորոշ «բնազդային ազդակներին բացատրություն տալու «երկրորդական մի փորձ»»։ Նա ավելացրեց, որ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից տասնամյակներ անց Ֆրանսիայում «հարցման ենթարկվածների 89 տոկոսը ընդունել է, որ մարդը «ինչ–որ մի բանի» կարիք է զգում, հանուն որի արժե ապրել»։