Բանեայի պես քաջ ու նվիրված եղիր

Բանեան քաջարի ռազմիկ էր, ով ծառայել էր Դավթի ու Սողոմոնի օրոք։ Թեև նա քահանայի որդի էր, իսկ քահանաներն ու ղևտացիները սովորաբար զենք չէին կրում, սակայն նա ակտիվ մասնակցություն ունեցավ Եհովայի մղած պատերազմներում և մեծ քաջություն ցուցաբերեց։ Մի անգամ նա իջավ հորի մեջ և առյուծի սպանեց, ինչպես նաև կռվեց մի աժդահա զինվորի դեմ ու սպանեց նրան։ Դավիթն այնքան էր վստահում Բանեային, որ նրան իր թիկնապահների պետ նշանակեց (2 Սամ. 23։20-23)։

Երբ Աբիսողոմն ու Ադոնիան ըմբոստացան Դավթի դեմ, Բանեան նվիրված մնաց նրան (2 Սամ. 8։18; 15։18; 1 Թագ. 1։8)։ Իսկ երբ Դավիթը ծեր էր, Բանեան աջակցեց Սողոմոնի թագադրությանը (1 Թագ. 1։32-40)։ Այո՛, Բանեան նվիրված մնաց Եհովային և նրա կողմից օծված մարդկանց, անգամ երբ ուրիշները անհավատարիմ եղան։

Մեզ նույնպես քաջություն է անհրաժեշտ մեր սարսափազդու թշնամու՝ Սատանայի և նրա աջակիցների դեմ պայքարելու համար։ Մենք պետք է վճռական լինենք շարունակելու ապրել Եհովայի սահմանած չափանիշներով (Եփես. 6։11; 1 Պետ. 5։8, 9)։ Նույնիսկ երբ ինչ-որ մեկը որոշում է հեռանալ Եհովայից, մենք նվիրված ենք մնում մեր Աստծուն՝ վստահ լինելով, որ նա կօրհնի մեզ (2 Սամ. 22։26)։