ՄԱՔԻՐ

[մի բառարմատից, որ նշանակում է «վաճառել»]։

1. Մանասեի և նրա ասորի հարճի որդին, ով առաջինն է հիշատակվում Մանասեի որդիների թվում։ Մաքիրից սերեց Մաքիրյանների տոհմը։ Նա կոչվում է «Գաղաադի հայր»։ Նրա կնոջ անունը Մաաքա էր։ Մաքիրի որդիները ծնվեցին Հովսեփի կյանքի օրոք (Ծն 50։23; Թվ 26։29; Հս 17։1; 1Տգ 2։21, 23; 7։14-17)։ «Մաքիրի որդիները» զավթեցին Գաղաադը, քշեցին այնտեղ ապրող ամորհացիներին և այդ տարածքը որպես ժառանգություն ստացան (Թվ 32։39, 40; 2Օր 3։15; Հս 13։31)։ Մանասեի ցեղից՝ Մաքիրի տոհմից էին սերել Սալպաադն ու նրա աղջիկները (Թվ 27։1; 36։1, 2; Հս 17։3)։ Դեբորայի և Բարակի հաղթական երգում «Մաքիր» անունը ներկայացնում է Մանասեի ողջ ցեղը (Դտ 5։1, 14)։

2. Ամիելի որդին (և Լադաբարի բնակիչներից մեկը), որի տանն ապրում էր Հովնաթանի որդի Մեմփիբոսթեն, նախքան Դավիթը բերել տվեց նրան և իր հոգածության տակ առավ (2Սմ 9։4-7, 13)։ Հետագայում երբ Աբիսողոմը ապստամբություն բարձրացրեց, Մաքիրը այն մարդկանց թվում էր, ովքեր Դավիթ թագավորին ու նրա հետ եղողներին ապահովեցին սննդով և այլ անհրաժեշտ բաներով (2Սմ 17։27-29)։