ԵՐԳ 151
Մահացածները կրկին կապրեն
1. Կյանքը մարդու մշուշ է, ակնթարթ,
Արագ անհետանում է։
Գուցե թվա՝ կորչում ենք աննկատ,
Երբ մահը մեզ հաղթում է։
Մի՞թե մարդ նորից շունչ ու կյանք կառնի.
Տե՛ս, թե Յահը ինչ կանի։
(ԿՐԿՆԵՐԳ)
Ձայն կտա ննջած մարդկանց նա,
Ու նրանք կապրեն կրկին։
Աստված շատ կարոտում է
Իր ձեռքի անգին գործին։
Հավատա՝ կգա այդ օրը,
Կգրկես հարազատիդ,
Կառնես ուժգին կարոտդ,
Միասին կապրեք ընդմիշտ։
2. Ընկերներին Աստված չի մոռանում,
Կյանքից երբ հեռանում են։
Տե՛ս՝ սիրտն անզարկ նորից է բաբախում.
Աստված մահին հաղթում է։
Պահն այդ հիասքանչ մոտ է մեզ այնքա՜ն,
Կցնծանք մենք հավիտյան։
(ԿՐԿՆԵՐԳ)
Ձայն կտա ննջած մարդկանց նա,
Ու նրանք կապրեն կրկին։
Աստված շատ կարոտում է
Իր ձեռքի անգին գործին։
Հավատա՝ կգա այդ օրը,
Կգրկես հարազատիդ,
Կառնես ուժգին կարոտդ,
Միասին կապրեք ընդմիշտ։
(Տես նաև Հովհ. 6։40; 11։11, 43; Հակ. 4։14)։