Ang Imo Bang Sinultihan Makasakit o Makaayo?

SULOD niining lisod nga mga panahon, dili gayod ikatingala nga daghan ang “dugmok ug kasingkasing” ug “masulub-ong espiritu.” (Salmo 34:18) Busa, diha sa mga pulong ni apostol Pablo, adunay panginahanglan kanunay sa ‘pagsulti nga mahupayon sa magul-anong mga kalag’ ug sa ‘pagbulig sa mga maluya.’ (1 Tesalonica 5:14) Apan unsa na man kon ang atong isigkatawo makapasuko kanato o maghimog grabeng kasaypanan? Sa maong kahimtang, kita tingali mobati nga hustong badlongon sa hinaras nga paagi ang indibiduwal. Apan, maayong managana. Ang tambag, bisan kon husto, mahimong makadaot kon kini ihatag sa hinaras nga paagi. Ang Proverbio 12:​18 nag-ingon: “Adunay nagapamulong sa walay paghunahuna sama sa mga paglagbas sa usa ka espada.”

Busa, sa dihang kita mosugod sa paghatag ug pagtul-id o mohusay ug di-pagsinabtanay, maayong hinumdoman ang ikaduhang bahin sa Proverbio 12:​18: “Ang dila sa mga manggialamon makaayo.” Suknaa kanunay ang imong kaugalingon, ‘Kon nagkinahanglan akog pagtul-id, unsay akong gusto nga ako dumalahon?’ Kadaghanan kanato mas mosanong sa pagdasig kay sa pagsaway. Busa magmadagayaon sa komendasyon. Kini kasagarang magdasig sa nasayop nga mouswag, ug siya mas lagmit nga magmapasalamaton sa bisan unsang tabang nga ihatag.

Pagkahinungdanon gayod nga kanunayng timplahan ang atong mga pulong uban ang kalumo! Ang makaayong mga pulong maghatag sa tigpaminaw ug pagbati nga sama sa salmista, kinsa misulat: “Kon ang matarong magahampak kanako, kini maoy mahigugmaong kalulot; ug kon siya magabadlong kanako, kini maoy lana ibabaw sa ulo, nga dili buot dumilian sa akong ulo.”​—Salmo 141:5.